Gradska galerija Bihać
Izložba Mensur Verlašević - 25.05.- 10.06.2006.
BIOGRAFIJA

Mensur Verlašević rođen je 02.02. 1950. godine u Visokom.Školu za primjenjenu umjetnost završio je 1969. godine u Sarajevu. Akademiju likovnih umjetnosti završio je 1974. godine u Zagrebu na odjelu za grafiku u klasi prof. Alberta Kinerta.
U klasi istog profesora završava i postdiplomski studij 1976. godine. Član je ULUBiH-a od 1974.godine.

PREDGOVOR:

Od relativnog do imaginarnog

Mensur Verlašević je slikar tihe sentencioznosti, kroz čiju se membranu prosijava ekstrakt stvarnosnog, kvintesencija zbiljnog, od koje on modelira svoje forme i stvara likovno djelo sa usložnjenom znakovnom strukturom, ali nenametljivom i nepovodljivom za nekim istaknutim tokovima modernog slikarstva. On slika mirnim tonalitetom, blagom igrom bojenih odnosa koja se približava gotovo monohromnosti, služeći se paradigmom smeđe boje sa iznijansiranim odnosom svijetlog i blago osjenčenog, sa dahom izvijesne minulosti kao lirskim akordom u čijem se ozračju ukazuje svijet koji on oblikuje.Nema u njegovom govoru težnje sa složenom sintaksom, za naglašenim ekspresivnim odnosima, za dramatikom kroz koju bi se oslikavala filozofija modernog čovjeka sučeljenog sa brojnim izazovima kojima je cilj slomiti ga, čime bi se poremetila ravnoteža između njega i prostora koji mu je usudom određen da u njemu obitava. On traži one bojene akorde kojima bi uspio pokazati da su čovjek i prostor bliski jedno drugome i da se u mjestima dodira stvara onaj amalgam kroz koji se očituje bliskost kao okosnica smisaonosti opstojnosti i jednog i drugog.
Sve se to posvjedočuje i kroz motive kojima se njegova stvaralačka imaginacija obraća, od kojih traži onu energiju kojom će izmodelovati forme za svoj govor i za svoja poetska obzorja. u njih on unosi još jednu komponentu, komponentu vremena kojom se provjerava ustrajnost poetskog i onda kada se istroši energija egzistencijalnog kao funkcije održavanja, kada se rastaču plotovi, a šarke na kapijama popuštaju. Time slikar dokazuje da je poezija u svijetu predmetnog opstojnija od onih vrijednosti kojima se oformljuje njihova funkcionalnost, njihova upotrebnost. Čak, na granici ili u potpunoj istrošenosti toga svijeta predmetnog, očuvava se ili ojačava ono poetsko. A poetsko je , pak, ono što se iz čovjeka, i njegove usredsređenosti na oblikovanje tih predmeta, u njih istočilo, ono što je bilo zatomljeno upotrebnošću, a kada ona popusti, probija se u prvi plan, zaokuplja umjetnikovu pažnju, njegova imaginacija traži u tome svoju snagu, vraća ono čovječno što je bilo utkano u taj predmet, od tog čovječnog gradi poetske akorde, slika dospijeva do svojepunedogradnje i krug se završava................................

Vojislav Vujanović



na vrh